Kruipruimte: definitie en gevolgen voor de dekvloer

Wat is een kruipruimte?

Een kruipruimte is een lege, doorgaans geventileerde ruimte met geringe hoogte, aangelegd tussen de natuurlijke bodem en de vloer op het gelijkvloers van een gebouw. Ze is niet bedoeld om te worden gebruikt, in tegenstelling tot een kelder.

Haar principe is eenvoudig: door het rechtstreekse contact tussen de aarde en de vloer weg te nemen, onderbreekt ze de kortste weg van het vocht naar binnen.

‍

Waarvoor dient ze?

Drie functies stapelen zich op. Ze verwijdert de vloer van het bodemvocht, ze laat de doorgang en het nazicht van leidingen toe zonder de afgewerkte vloer open te breken, en ze dempt de gevolgen van grondbewegingen op de constructie.

Haar ventilatie is essentieel. Een gesloten kruipruimte wordt een met vocht verzadigd volume, wat haar bestaansreden tenietdoet en haar effect zelfs omkeert: het vocht stapelt zich op tegen de onderzijde van de vloer.

‍

Wat verandert dat voor de isolatie?

De vloer boven een kruipruimte is een vloer boven een onverwarmde ruimte. Hij geeft uit op een geventileerd volume, dus koud in de winter, en hij maakt deel uit van de thermische schil van het gebouw net als een buitenmuur.

Hem isoleren is dus niet optioneel. Twee wegen bestaan: isoleren langs boven, onder de dekvloer, of isoleren aan de onderzijde vanuit de kruipruimte wanneer de hoogte dat toelaat. De eerste verbruikt binnenhoogte, de tweede spaart ze.

‍

Wat verandert dat voor de dekvloer?

Minder dan bij een vloer op volle grond, aangezien de rechtstreekse capillaire opstijging al door de ruimte wordt onderbroken. Het onderwerp verdwijnt daarom niet: een slecht geventileerde kruipruimte blijft een vochtbron langs de onderzijde.

Het voornaamste aandachtspunt betreft de structuur van de vloer zelf, vaak opgebouwd uit balken en welfsels. De toelaatbare belasting bepaalt de haalbare dekvloerdikte, en de vlakheid bepaalt de gemiddelde te voorziene dikte. Bekijk onze oplossingen voor thermische isolatie.