Vloeibare dekvloer: definitie en kenmerken
Zelfnivellerende dekvloer die in vloeibare toestand wordt gegoten, uit zichzelf uitvloeit en waterpas komt te liggen zonder dat deze met een rei hoeft te worden afgewerkt.
Zelfnivellerende dekvloer die in vloeibare toestand wordt gegoten, uit zichzelf uitvloeit en waterpas komt te liggen zonder dat deze met een rei hoeft te worden afgewerkt.
Een vloeibare dekvloer, ook wel vloeichape of zelfnivellerende dekvloer genoemd, is een dekvloer met een consistentie die het mogelijk maakt om deze te pompen en uit zichzelf te laten uitvloeien. Hij hoeft niet met een rei te worden afgewerkt: eenmaal op de vloer gegoten, vindt hij uit zichzelf zijn niveau, waarbij enkel een prikrol wordt gebruikt om luchtbellen te verwijderen.
Het voordeel is niet alleen comfort. Bij een traditionele dekvloer hangt de vlakheid af van de handigheid van de plaatser. Bij een vloeibare dekvloer hangt dit af van de natuurkunde. Het resultaat is daardoor van nature egaal, wat essentieel is bij grote oppervlakken waar het corrigeren van het niveau kostbaar is.
Het onderscheid tussen beide wordt vaak verward, wat concrete gevolgen heeft op de bouwplaats.
Vloerverwarming werkt optimaal wanneer de buizen volledig omsloten zijn. De kleinste luchtbel rondom een buis creëert een thermische weerstand die de warmteoverdracht naar de ruimte vertraagt.
Een traditionele dekvloer, die met de hand wordt aangestampt, laat bijna altijd luchtbellen achter onder de lussen. Een vloeibare dekvloer vloeit door de zwaartekracht overal tussen en lost dit probleem op. Dit is de technische reden waarom het de norm is geworden voor dit type installatie, zoals beschreven in onze gids over dekvloeren en vloerverwarming.
De bekisting moet perfect waterdicht zijn: een vloeichape sijpelt door de kleinste opening en komt op de onderliggende verdieping terecht. De randstroken moeten vóór het storten zonder onderbrekingen worden geplaatst en bevestigd. Het droogproces volgt bovendien zijn eigen regels: snel aan het oppervlak, maar veel trager in de diepte, waardoor controle van het restvocht essentieel is voordat de vloerafwerking wordt aangebracht.
De traditionele chape blijft goedkoper, is vergevingsgezinder op onregelmatige ondergronden en is eenvoudiger aan te brengen op kleine oppervlakken of bij hellende vloeren.
De vloeichape is in het voordeel zodra er sprake is van vloerverwarming, een grote oppervlakte uit één stuk, hoge eisen aan de vlakheid of een beperkte opbouwhoogte. De volledige vergelijking vindt u in ons artikel traditionele chape vs. anhydriet vloeichape.
Neem gerust direct contact met ons op: ons team staat altijd voor u klaar om u te helpen en een volledig vrijblijvende offerte op te stellen.
Nee. Anhydriet is een type vloeichape op basis van calciumsulfaat. Er bestaan ook vloeichapes op cementbasis, die beter bestand zijn tegen vocht en geschikt zijn voor vochtige ruimtes.
De prijs per vierkante meter ligt doorgaans hoger. Bij grote oppervlakken compenseren de snelle verwerking en het feit dat er geen egalisatielaag nodig is een deel van het prijsverschil.
Een vloeichape op cementbasis wel. Bij anhydriet is een extra waterdichte laag onder de tegels en toestemming van de fabrikant vereist, omdat dit bindmiddel slecht tegen langdurige blootstelling aan vocht kan.
Vaak wel. Tijdens het uitharden kan er een dun laagje cementpap naar de oppervlakte komen, dat moet worden verwijderd. Gebeurt dit niet, dan hecht de lijm van de vloerbedekking alleen aan deze zwakke laag.