Traditionele dekvloer: definitie en samenstelling
Dekvloer van zand-cementmortel, gedoseerd en met de rei afgereid op de werf, de meest veelzijdige dekvloer.
Dekvloer van zand-cementmortel, gedoseerd en met de rei afgereid op de werf, de meest veelzijdige dekvloer.
Een traditionele dekvloer is een mortellaag van zand, cement en water, handmatig aangebracht en vervolgens met de rei afgereid. Men spreekt ook van een zand-cementdekvloer. Het is de oudste dekvloer die nog courant wordt geplaatst, en de meest veelzijdige.
Wat haar definieert is niet haar positie op de ondergrond, maar haar samenstelling en plaatsingswijze. Een traditionele dekvloer kan hechtend, zwevend of niet-hechtend zijn, afhankelijk van wat zich eronder bevindt.
Slechts drie bestanddelen: zand, cement als bindmiddel, en het aanmaakwater. De verhouding daartussen bepaalt het volledige gedrag van de dekvloer.
Een te arme cementdosering geeft een brosse dekvloer die stuift en aan de oppervlakte verbrokkelt. Te rijk wordt ze gevoeliger voor krimp en scheurt ze meer tijdens het drogen. Een overmaat aan aanmaakwater, vaak toegevoegd om de plaatsing te vergemakkelijken, verlaagt de uiteindelijke sterkte zonder dat daar weken later iets van te zien is.
De mortel wordt over de ondergrond verdeeld, met de rei afgereid tussen hoogtemerken, en daarna gevlinderd om het oppervlak te sluiten. In tegenstelling tot een vloeibare dekvloer die zichzelf nivelleert, hangt de vlakheid hier volledig af van het vakmanschap van de ploeg.
De verdichting telt even zwaar als het nivelleren. Een slecht verdichte dekvloer blijft poreus in de diepte, wat haar sterkte aantast en het drogen verlengt.
In België legt TV 189 van Buildwise minimaal 3 cm op voor een niet-gewapende hechtende dekvloer op cementbasis, en 5 cm zodra de dekvloer zwevend of niet-hechtend is. Dit zijn minima, geen projectdiktes.
De krimp tijdens het drogen vereist bovendien een opdeling van het oppervlak. Zonder voegen scheurt de dekvloer daar waar de spanningen zich concentreren, meestal in inspringende hoeken en smalle doorgangen.
Zodra er water, zware belastingen of een termijnbeperking in het spel is. Ze verdraagt natte ruimtes en buitentoepassingen, ze draagt rijdend verkeer, en ze is na enkele dagen betreedbaar, daar waar een anhydrietdekvloer weken nodig heeft voor ze een afwerking kan ontvangen.
Ze moet daarentegen onderdoen op vlakheid en op thermische prestatie bij vloerverwarming. Onze diensten voor het plaatsen van dekvloeren dekken beide families, afhankelijk van de configuratie van de werf.
Neem gerust direct contact met ons op: ons team staat altijd voor u klaar om u te helpen en een volledig vrijblijvende offerte op te stellen.
De plaat is een structureel element: ze draagt het gebouw en bevat daarvoor berekende wapening. De dekvloer draagt niets, ze rust op de structuur en dient om de afwerking te ontvangen. Ook hun samenstelling verschilt: de plaat bevat grind, de dekvloer enkel zand en cement.
Omdat cement krimpt tijdens het drogen. Zonder voeg komt die samentrekking vrij in de vorm van onvoorspelbare scheuren. De voeg veroorzaakt de breuk bewust op een gekozen plaats, waar ze zonder gevolg blijft. Deze voegen moeten worden doorgetrokken in de bovenliggende afwerking, anders loopt de scheur daarin door.
Ja, en het is de enige familie dekvloeren die dat toelaat. Het bindmiddel cement is waterbestendig, in tegenstelling tot het calciumsulfaat van een anhydrietdekvloer. Buiten vraagt ze wel een afwateringshelling, nauwer geplaatste voegen en bijzondere aandacht voor de dosering, om de porositeit en dus het vorstrisico te beperken.
Ja, het is de parameter die de uiteindelijke sterkte bepaalt. Een ontoereikende dosering geeft een dekvloer die stuift en onder de afwerking uiteenvalt. Het probleem duikt vaak pas na de plaatsing op, wanneer de tegels hol klinken of loskomen. De sterkteklasse volgens de norm NBN EN 13813 hoort op de offerte te staan.